اهمیت نقش و جایگاه دیپلماسی فرهنگی در بسط روابط ایران و ازبکستان

اهمیت نقش و جایگاه دیپلماسی فرهنگی در بسط روابط ایران و ازبکستان

سیدهادی زرقانی,ابراهیم احمدی,علی حکیمی خرم 

فصلنامه پژوهشهاي سياسي جهان اسلام. ۱۳۹۹; ۱۰ (۲) :۳۱-۵۶

چکیده:

«دیپلماسی فرهنگی» رویکردی است مبتنی بر نقش و جایگاه عوامل پیوندگر «فرهنگ» در روابط میان کشورها و ملتxadها. هدف نهایی اینxadگونه از دیپلماسی- در یک فضای صمیمانه، همگرا و بدور از تشنج، ارائه یک تصویر مطلوب از روابط همهxadجانبه، بر اساس اشتراکات تمدنی- فرهنگی و هویتی میان کشورهاست. روابط ایران و ازبکستان با وجود علقه و عقبهxadهای غنی فرهنگی در طول کمتر از سه دهه (از1991م)، همواره دچار ضعف و نوسان بوده است. با مرگ اسلام کریمxadاف (2 سپتامبر 2016) و روی کار آمدن شوکت میرxadضیایف (14 دسامبر 2016)، فصل جدیدی در روابط خارجی ازبکستان با سایر کشورها و از جمله ایران آغاز شد. برxadاساس سیاست تداوم و تغییر با کمی انعطاف بیشتر، دولت جدید خواستار تعمیق و گسترش روابط دوستانه با ایران است. درxadاین راستا سوال اصلی مقاله پیشرو این گونه است؛ با عطف به پیشینه تاریخی- تمدنی ایران در آسیای مرکزی بهxadطور عام و ازبکستان به طور خاص، ایران و ازبکستان چگونه میxadتوانند روابط همگرا و روبه جلویی داشته باشند؟ ازآنجایی که ازبکستان (همانند اغلب جمهوریxadهای آسیای مرکز) عقبه تمدنی و فرهنگی ایران به حساب میxadآید، دو کشور قادرند در چارچوب «دیپلماسی فرهنگی»xad، ضمن خنثی کردن زمینههای تهدید، روابط همگرا و روبه رشدی را در همهxad زمینهxadها دنبال نمایند. ازxadاینxadحیث در روابط و تعاملات فرهنگی- تمدنی ایران و ازبکستان، مؤلفههایی همچون اسلام بهعنوان دین مشترک، زبان فارسی، مفاخر مشترک، حضور فرهنگ ایران در ازبکستان، جذابیتهای میراث تمدنی، تاریخی و طبیعی، توریسم، اقتصاد و... وجود دارد که میتواند موجب تقویت روابط دو کشور شود.«دیپلماسی فرهنگی» رویکردی است مبتنی بر نقش و جایگاه عوامل پیوندگر «فرهنگ» در روابط میان کشورها و ملتxadها. هدف نهایی اینxadگونه از دیپلماسی- در یک فضای صمیمانه، همگرا و بدور از تشنج، ارائه یک تصویر مطلوب از روابط همهxadجانبه، بر اساس اشتراکات تمدنی- فرهنگی و هویتی میان کشورهاست. روابط ایران و ازبکستان با وجود علقه و عقبهxadهای غنی فرهنگی در طول کمتر از سه دهه (از1991م)، همواره دچار ضعف و نوسان بوده است. با مرگ اسلام کریمxadاف (2 سپتامبر 2016) و روی کار آمدن شوکت میرxadضیایف (14 دسامبر 2016)، فصل جدیدی در روابط خارجی ازبکستان با سایر کشورها و از جمله ایران آغاز شد. برxadاساس سیاست تداوم و تغییر با کمی انعطاف بیشتر، دولت جدید خواستار تعمیق و گسترش روابط دوستانه با ایران است. درxadاین راستا سوال اصلی مقاله پیشرو این گونه است؛ با عطف به پیشینه تاریخی- تمدنی ایران در آسیای مرکزی بهxadطور عام و ازبکستان به طور خاص، ایران و ازبکستان چگونه میxadتوانند روابط همگرا و روبه جلویی داشته باشند؟ ازآنجایی که ازبکستان (همانند اغلب جمهوریxadهای آسیای مرکز) عقبه تمدنی و فرهنگی ایران به حساب میxadآید، دو کشور قادرند در چارچوب «دیپلماسی فرهنگی»xad، ضمن خنثی کردن زمینههای تهدید، روابط همگرا و روبه رشدی را در همهxad زمینهxadها دنبال نمایند. ازxadاینxadحیث در روابط و تعاملات فرهنگی- تمدنی ایران و ازبکستان، مؤلفههایی همچون اسلام بهعنوان دین مشترک، زبان فارسی، مفاخر مشترک، حضور فرهنگ ایران در ازبکستان، جذابیتهای میراث تمدنی، تاریخی و طبیعی، توریسم، اقتصاد و... وجود دارد که میتواند موجب تقویت روابط دو کشور شود.

برای  دریافت اصل مقاله اینجا کلیک کنید